Ksenokod przejścia
Ksenokod przejścia jest etapem, w którym znak zachowuje możliwość dalszego odczytu, chociaż wcześniejsza reguła utraciła jednoznaczność. Nie zachodzi tu gotowa translacja między modułami. O wyniku decyduje chwilowa zgodność ich progów oraz kolejność sąsiednich pobudzeń. Przejście utrzymuje część dawnych relacji i jednocześnie dopuszcza ich zmianę, dzięki czemu zachowana zostaje ciągłość bez powrotu do pierwotnej postaci.
Warunki zmiany funkcji
Przejście nie przenosi gotowej definicji. Zachowuje tylko część warunków rozpoznania, dlatego wynik po obu stronach granicy nie musi mieć identycznej postaci.
Przejście rozpoczyna się wtedy, gdy stara reguła odczytu traci jednoznaczność, a nowa jeszcze nie została ustalona. Pierwsza reakcja nie rozstrzyga kierunku zmiany. Wyznacza jedynie zakres, w którym następne sygnały mogą utworzyć trwałą relację. Taka zwłoka zapobiega utożsamieniu chwilowego odchylenia z gotową strukturą.
Nieciągłość nie jest równoznaczna z rozpadem. Lokalne zakłócenie może utworzyć matrycę nowych połączeń, jeżeli sąsiednie moduły zachowają możliwość wzajemnego odczytu. Gdy tej możliwości brakuje, fragment zostaje odłączony bez naruszania pozostałych przebiegów. O wyniku decyduje przepuszczalność granicy, a nie sama siła zakłócenia.
W chwili rozbieżności pojawia się potrzeba zmiany progu interpretacji. Korekta nie przywraca poprzedniego układu, lecz przesuwa granicę dopuszczalnych odpowiedzi. Dzięki temu znak zachowuje ciągłość występowania, choć nie zachowuje jednej funkcji. Zmiana progu jest odwracalna tylko do momentu, w którym powstaną od niej zależne przejścia.
Zależności i ograniczenia
Powtarzalność nie dowodzi tożsamości. Każda rekonstrukcja korzysta z innego zestawu zależności, nawet jeżeli widoczna sekwencja pozostaje podobna. W efekcie pozornie zamknięty cykl może przesuwać układ ku nowym stanom. Różnica narasta na poziomie relacji wcześniej, niż ujawni się w postaci nowego znaku.
Po przekroczeniu progu nie da się już wskazać pojedynczej przyczyny. Następuje rozproszenie wpływu między kilka równoległych przebiegów. Każdy z nich podtrzymuje fragment wcześniejszej konfiguracji i jednocześnie zmienia warunki następnej. To pozwala utrzymać przejście bez konieczności wyznaczania jednego stanu końcowego.
Niektóre przekształcenia utrzymują się dzięki okresowemu powrotowi do podobnego punktu. Taki obieg nie jest zamkniętym powtórzeniem, ponieważ każde przejście zmienia warunki kolejnego. Im większa różnica między powrotami, tym słabsza możliwość odtworzenia pierwotnej funkcji. Ciągłość pozostaje wtedy cechą trajektorii, nie znaku.
W każdej kolejnej konfiguracji rytm i pamięć wyznaczają odmienny zakres wspólnych reakcji. Zmiana jednego warunku przesuwa pozostałe i nie gwarantuje powrotu do wcześniejszego stanu.