Asymetria sygnału
Dwa sygnały o jednakowej intensywności mogą wywołać odmienne przekształcenia, jeżeli napotykają różne granice odczytu. Asymetria nie sprowadza się do przewagi jednej strony. Jest rozbieżnością warunków, w których identyczny impuls uzyskuje odmienną zdolność przenikania.
Nierówność jako warunek rozróżnienia
W równomiernym układzie nie pojawiłby się wyróżniony kierunek, ponieważ każdy moduł reagowałby tak samo. Niewielka różnica wektorów pozwala rozdzielić zdarzenia, które inaczej zlałyby się w jeden przebieg. Z tego powodu nadmierne wyrównywanie parametrów może zmniejszać czytelność relacji.
Asymetria wzrasta, gdy jedna strona połączenia gromadzi kolejne odchylenia szybciej niż druga. Po osiągnięciu progu pojawia się interferencja między tempem przyjmowania i oddawania sygnału. Zjawisko nie oznacza błędu. Wskazuje tylko, że obie strony działają już w innych skalach czasu.
Różnica kierunków może utrzymać obieg, ale tylko tak długo, jak istnieje wspólny zakres interpretacji. Gdy ten zakres zanika, pojawia się nieciągłość i każda strona zaczyna stabilizować własną sekwencję.
Granice przewagi
Dominacja jednego przebiegu nie jest trwałą cechą modułu. Przeniesienie napięcia do sąsiedniej warstwy może odwrócić kierunek wpływu bez zmiany widocznej pozycji elementów. To, co początkowo wydawało się źródłem, staje się odbiorcą.
Przy słabej różnicy wystarcza nastrojenie lokalnych progów. Przy silnej potrzebna jest zmiana geometrii połączeń. Wtedy asymetria przestaje być ilościowym odchyleniem i zaczyna określać nową kolejność przejść.
Układ zachowuje zdolność przekształcenia, dopóki co najmniej dwa rozbieżne kierunki pozostają aktywne. Całkowite zniesienie różnic zatrzymałoby wymianę, a ich nieograniczony wzrost uniemożliwiłby wzajemny odczyt.