Retencja śladu
Retencja nie oznacza wiernego przechowywania zdarzeń. Jest utrzymaniem różnicy, która po zakończeniu impulsu nadal wpływa na kolejne reakcje. Układ może więc zmienić swoje działanie bez posiadania pełnego obrazu przeszłości.
Pozostałość wcześniejszego przebiegu
Jeżeli podobny impuls powróci, napotka granicę przesuniętą przez poprzednie pobudzenie. Tę zależność można rozpoznać jako powrót, choć przebieg nie odtwarza identycznego stanu.
Retencja słabnie, kiedy nowe zdarzenia nie potwierdzają wcześniejszej relacji. Jeżeli potwierdzenia się powtarzają, pozostałość zostaje wzmocniona i zaczyna ograniczać alternatywne przejścia.
Zbyt silny ślad utrudnia zmianę funkcji. Słaby sprawia, że każda reakcja zaczyna się niemal od początku. Stabilne działanie wymaga więc retencji wystarczającej do zachowania ciągłości, lecz nie do zamknięcia wszystkich wariantów.
Pamięć bez stałego zapisu
Powiązania mogą przetrwać wymianę elementów. Utrzymują się nie przez nieruchomy nośnik, lecz dzięki odtwarzaniu podobnych warunków w kolejnych cyklach.
Opóźniony odczyt może aktywować ślad w chwili, gdy zdarzenie źródłowe nie jest już dostępne. Powstaje wówczas pozorna jednoczesność dwóch rozdzielonych w czasie przebiegów.
Nie każda pozostałość powinna zostać zachowana. Część różnic musi zaniknąć, aby następne nastrojenie mogło przebiegać bez narzucania mu wcześniejszej geometrii.