Opóźnienie odpowiedzi
Opóźnienie pojawia się, gdy pobudzenie dociera do modułu szybciej, niż może zostać włączone do obowiązujących relacji. Nie jest pustym czasem. W tym odstępie układ porównuje możliwe następstwa i zatrzymuje część z nich w stanie niepełnej aktywacji.
Odstęp między impulsem a odczytem
Im większa gęstość przejść, tym więcej wariantów wymaga rozróżnienia. Sygnał może pozostać czytelny, ale jego skutek ujawni się dopiero po zmianie sąsiednich warunków.
Krótka zwłoka zmniejsza ryzyko gwałtownego przesterowania. Zbyt długa prowadzi do sytuacji, w której odpowiedź odnosi się do warunków już nieaktualnych. Wtedy nawet formalnie prawidłowy odczyt może wytworzyć przerwanie ciągłości.
Opóźnienia nie sumują się liniowo. Dwie powolne jednostki mogą wzajemnie przyspieszyć przepływ, gdy ich rytmy zostaną zestrojone. Dwie szybkie mogą natomiast wytworzyć blokadę przez jednoczesne żądanie odmiennej odpowiedzi.
Czas jako parametr relacji
Przesunięcie reakcji w czasie zmienia jej położenie w sieci zależności. Ten sam znak wprowadzony przed zmianą granicy uruchamia inną sekwencję niż po jej przekroczeniu.
Powtarzające się zwłoki tworzą pamięć rytmu. Nie zapisują historii wprost, ale ograniczają tempo następnych przejść. Układ rozpoznaje powtarzalność bez konieczności odtwarzania każdego wcześniejszego impulsu.
Opóźnienie może więc stabilizować lub destabilizować, zależnie od relacji między tempem pobudzenia a zdolnością lokalnego odczytu. Sam czas trwania nie wystarcza do przewidzenia skutku.