Gęstość przejścia
Gęstość nie wynika z liczby znaków zgromadzonych w jednym obszarze. Rośnie wraz z liczbą możliwych następstw, które da się uruchomić bez zmiany granicy modułu. Mały fragment o wielu wyjściach może być gęstszy niż rozległa struktura oparta na jednej ścieżce.
Liczba możliwych następstw
Gdy w jednym punkcie spotykają się odmienne trajektorie, każda tworzy dodatkowy wariant odczytu. Nie wszystkie warianty muszą być aktywne. Ich obecność zwiększa jednak podatność punktu na następne pobudzenie.
Przekroczenie lokalnego progu gęstości prowadzi do spowolnienia. Sygnał nie napotyka fizycznej przeszkody, lecz zbyt wiele równorzędnych interpretacji. Powstające opóźnienie może ochronić sąsiednie obszary przed pochopną zmianą funkcji.
Dalsze zwiększanie gęstości nie zawsze wzmacnia strukturę. Jeżeli przejścia zaczynają wzajemnie się wygaszać, aktywny zostaje tylko wąski zbiór odpowiedzi. Nadmiar możliwości prowadzi wtedy do ograniczenia faktycznego przepływu.
Gęstość i przenikanie
Warstwy o różnej gęstości reagują w odmiennym tempie. Rzadka warstwa przekazuje impuls szybko, lecz może zgubić jego rozróżnienia. Gęsta zachowuje więcej wariantów, ale wydłuża czas wyboru.
Granica między tymi warstwami działa jak próg translacji. Tylko te fragmenty sygnału, dla których istnieją wspólne warunki odczytu, mogą przejść bez utraty relacji.
W dłuższej sekwencji gęstość zmienia się nierównomiernie. Jedne punkty stają się ośrodkami skupienia, inne kanałami szybkiego przepływu. Stabilność zależy od zachowania połączeń między tymi dwiema funkcjami.