Synteza ksenokodu

Reguła powstająca w trakcie odczytu

Ksenokod pozostaje niepełny dopóty, dopóki nie wejdzie w relację z innym zapisem. Dopiero lokalne przejście ustanawia zakres dopuszczalnych znaczeń. Nie jest to dekodowanie według ustalonego słownika, ponieważ każda kolejna konfiguracja może przypisać identycznemu znakowi odmienną funkcję.

Płynność interpretacji nie oznacza jednak dowolności. Jeżeli dwa fragmenty nie posiadają wspólnego warunku rozpoznania, samo ich sąsiedztwo nie tworzy związku. Potrzebny jest próg zgodności, po którego przekroczeniu dotychczas rozłączne trajektorie mogą zostać na chwilę zestawione.

Gdy zmienia się otoczenie znaku, następuje przesunięcie progu. Ten sam zapis przestaje wywoływać wcześniejszą odpowiedź, chociaż nie zmienił własnej postaci. Zmiana reguły odczytu poprzedza więc zmianę widocznej struktury.

Sprzeczność i chwilowa koherencja

Wewnętrzna sprzeczność nie musi prowadzić do rozpadu połączenia. Dwa moduły mogą utrzymywać wykluczające się interpretacje, jeżeli ich działania nie wymagają jednoczesnego rozstrzygnięcia. W takich warunkach interferencja staje się sposobem współistnienia, a nie procedurą usuwania różnic.

Nieciągła koherencja powstaje lokalnie. Zgodność jednej pary jednostek nie daje podstaw do uznania, że cały układ reaguje według jednej zasady. Przecięcia mogą zachodzić równolegle, lecz każde pozostaje zależne od własnych warunków aktywacji.

Jeżeli dwa przebiegi rozchodzą się poza wspólny zakres, ich przecięcie zanika. Nie oznacza to zaniku samych jednostek. Tracą one tylko możliwość jednoczesnego odczytu w aktualnej konfiguracji.

Wymienność modułów i rozproszona odpowiedź

Forma nie wyznacza raz na zawsze zadania jednostki. Identyczny moduł może uruchamiać przepływ w jednym układzie, a w innym stanowić granicę jego zatrzymania. Funkcja ujawnia się dopiero przez relację z otoczeniem, a nie przez przypisaną wcześniej nazwę.

Koordynacja nie wymaga centralnego polecenia, gdy niezależne części odpowiadają na zbliżone zmiany lokalne. Każda jednostka rozpoznaje wyłącznie własny fragment pola, a zgodność wielu reakcji jest skutkiem nakładania się tych fragmentów.

Nie wszystkie odległe odpowiedzi oznaczają bezpośrednie przekazanie sygnału. W modelu rezonansu podobny stan może wystąpić w rozłącznych obszarach, jeżeli ich warunki aktywacji są porównywalne. Wspólna reakcja nie stanowi dowodu istnienia niewidocznego kanału transmisji.

Autoregresja i ślad zmiany

Każda interpretacja pozostawia skutek w zestawie dostępnych możliwości. Następny przebieg korzysta już z nieco innych warunków niż poprzedni. Autoregresja nie odtwarza zatem tego samego stanu, lecz wytwarza serię pokrewnych odchyleń.

Błąd staje się czynnikiem adaptacyjnym tylko wtedy, gdy rzeczywiście zmienia rozkład reakcji. Powtórzenie zakłócenia bez wpływu na następne przejścia pozostaje zwykłym szumem. O jego roli rozstrzyga dopiero kolejna konfiguracja, a nie sama obecność rozbieżności.

Gdy część odchyleń utrzymuje się po ustaniu impulsu, powstaje lokalna retencja. Nie przechowuje ona pełnej historii. Zachowuje jedynie różnicę między wcześniejszym a obecnym zakresem możliwych odpowiedzi.

Warunki wspólnego przebiegu

Jednoczesność sprzecznych dróg, zmienność funkcji i brak centralnego dekodera mogą współwystępować, jeśli żaden fragment nie wymaga od pozostałych jednej, niezmiennej definicji. Granicę wyznacza możliwość lokalnego rozpoznania, a nie globalna identyczność stanów.

Każda interpretacja wybiera z tej wielości określony układ zależności. Kolejna może zachować te same pojęcia, lecz inaczej rozłożyć między nimi nacisk. Wtedy zmiana nie następuje w pojedynczym znaku, lecz w sposobie wzajemnego odczytu całej konfiguracji.