Kosztorys powinien rozdzielać cenę części, robocizny, dojazdu i ewentualnego transportu. Klient musi wiedzieć, co zostało wycenione i jaki zakres prac zaakceptował.
Cena „naprawy pralki” bez wskazania części i czynności nie pozwala później łatwo sprawdzić, z czego wynikł rachunek. Najważniejsze są całkowity koszt, zakres i sposób postępowania po wykryciu dodatkowej usterki.
Zapisz nazwę i cenę proponowanej części oraz koszt jej wymiany. Uwzględnij ustaloną opłatę za diagnostykę, dojazd, transport i inne prace, jeżeli mają wystąpić.
Jeżeli cena jest orientacyjna, określ, od czego zależy jej zmiana. Nie zamieniaj wartości przybliżonej na ostateczny rachunek bez przekazania informacji klientowi.
Akceptacja powinna wskazywać proponowany zakres oraz uzgodnioną cenę lub limit. Warto zachować wiadomość, podpis albo inny trwały zapis zgody.
Odmowa naprawy nie musi oznaczać braku opłaty za uzgodnioną wcześniej diagnostykę. Zasady rozliczenia trzeba ocenić zgodnie z zawartą umową i informacjami przekazanymi przed usługą.
Dodatkowe uszkodzenia wykryte po rozpoczęciu prac powinny skutkować nową informacją o kosztach. Zwiększenia zakresu nie należy ukrywać w końcowym rachunku.
W razie odmowy dalszych prac serwis powinien wskazać, w jakim stanie można zwrócić urządzenie i które czynności zostały już wykonane.
Porównaj pełny koszt naprawy z realną wartością i stanem urządzenia. Nie wliczaj do tego fikcyjnego rabatu na wymianę.
Ustal, czy wycena i zgoda pozostają aktualne po zmianie ceny lub terminu dostawy.
Zgoda na samą diagnostykę nie oznacza automatycznie akceptacji na wymianę części. W razie sporu rozstrzygające są ustalenia stron i ich zapis.